VENUSPlaYGround

CITIES TRANSFORM TO HUMAN

2011-05-19T18:45:00.002+07:00

SEOUL
ผู้หญิงอ่อนหวาน โรแมนติค ซ่อนความน่ารัก ทะเยอทะยานและมีความคิดสร้างสรรค์อยู่ในคนคนเดียว

BEIJING
ชายผู้เด็ดเดี่ยว เผด็จการ เข้มแข็ง โอ้อวด และพลังเยอะ

HONGKONG
หนุ่มอิเล็คโทรนิก ไฮเปอร์ รักความสนุก จริงจัง

JAKARTA
ชายผู้ตรากตรำ ขี้โวยวาย

MYANMAR
หนุ่มบ้านนอก ชิลล์ไปวันๆ ไม่ชอบตามแฟชั่น

EGYPT
สาวมากด้วยเสน่ห์และอำนาจ ลึกลับ น่าค้นหา ดึงดูดใจให้หลงใหล แต่เต็มไปด้วยปริศนาและความอันตราย

LONDON
คุณหนูเจ้าสำอาง สะอาดสะอ้าน ฉลาด เรียบร้อย

NEWYORK
เด็กหัวโจกที่มีจินตนาการสูง นอกกรอบ ติดดิน

TOKYO
แบดบอยนำเทรนด์ สุรุ่ยสุร่าย รักใครรักจริง จริงจัง ใจดี ติดส์แตกเข้าขั้น

ITALY
หนุ่มศิลปะ รุปร่างงดงาม หน้าตาดี มีอิโก้

FRANCE
บุรุษวัยกลางคน เจ้าสำอาง วางมาดผู้ดี ช่างเลือก

HAWAI
หญิงสาว ผู้เปิดเผย สดใส ขี้เล่น

SHANGHAI
นักธุรกิจผู้มั่งคั่ง นักลงทุน ชอบความร่ำรวย มองการณ์ไกล

BANGKOK
ART ตัวแม่ สวยและแสบในคนเดียว เข้าถึงง่าย แต่อารมณ์แปรปรวน รักธรรมชาติ ตามกระแส

DUBAI
ผู้ใหญ่ ทะเยอทยาน เอาแต่ใจตัวเอง บ้าเห่อ

SWITZERLAND
ชายหนุ่มใจดี สุภาพ อบอุ่น ชอบความสงบ

2010

2010-06-21T11:52:00.003+07:00

2010

หลังจากที่ทำตัวหลงลืม ปล่อยให้ตัวเองวุ่นวายกับผู้คน มากมายกับกระแสวงการคนทำงานปั้นน้ำเป็นตัว ขายความคิดและจินตนาการ
ผ่านมา 1 ปี จาก Blog ครั้งล่าสุด .. สิ่งที่ฝัน ยังคงสวยงาม ไม่เคยเปลี่ยน และบางสิ่งไม่ใช่แค่ฝัน

ย้อนกลับไป เด็กโฆษณาไฟแรงจบใหม่ ยัง lost อยู่กับเส้นทางใจกลางเมืองที่กำลังกระจายออกไปเรื่อยๆ ตอนนั้น ไม่มี GPS ใดๆ มาไกด์เส้นทาง จำได้ลางๆ ว่าอยากทำงาน Creative แต่ไม่กล้า เพราะคิดว่าตัวเองติดส์ไม่พอ ดีกรีไม่ถึง เลยเข้าทำงานที่แรกเป็น Sound Studio Production เจอคนเยอะ ติดส์ก็เยอะ ได้ร่วมงานกับคนที่ไม่น่าจะเจอกันได้ ทุกคนล้วนเป็นหนึ่งใน Idol ของผู้คนมากมาย งานที่ได้รับ ทำอย่างจริงจัง สนุก แรงเยอะ กลับดึก อึด ทำได้ทุกอย่าง เป็นน้องสาวเกือบจะคนเดียวในนั้น ที่ต้องใช้วาทะตะล่อมคุยงาน ประสานงานตั้งแต่ศิลปินรุ่นใหญ่ ท่านเป็นที่เคารพของคนทั่วไป ไล่ level ลงมาจนถึงศิลปินอินดี้ นักแต่งเพลง นักดนตรีที่สร้างผลงานเพลงดีๆ ให้กับวงการเพลงบ้านเรา ทุกระดับความติดส์รับมือได้หมด แต่อย่างเดียวที่เป็นอุปสรรคขัดขวางการทำงานคือภูมิต้านทานทางแรงกดดันต่ำ เลยมักจะปล่อยพลังติดส์ออกมาบ้างในบางเวลา และ point สำคัญที่สุดที่เหมือนเป็นของขวัญสำหรับเด็กทึกบวกๆ อย่างเราก็คือส่วนใหญ่ทุกคนในช่วงเวลานั้น ช่างเป็นคนดี (บางคนดีไม่ดี ไม่รู้) ผลออกมาคือ หน้าที่การงานไปได้ดี มีเจ้านายที่เหมือนเป็นพี่ชายที่น่ารัก หวังดี และเป็นผู้ให้วิชากับน้องๆ เวลานอนไม่ได้นอน ทานอาหารบนโต๊ะทำงานตลอด...
วันนึง เราเกิดอาการติดส์จัดขึ้นมา ยังไม่เคยดึงเอาลิ้นชักในชั้นสมองที่บรรจุข้อมูลที่เรียนมา อยากปล่อยของ ตัดสินใจบอกตรงๆ กับเจ้านายว่า “พี่คะ หายใจไม่ออกละ อยากคิดงาน อยากเป็น Creative” เจ้านายที่เป็นพี่ชาย ก็พร้อมและยินดีให้ออก ทำตามความเชื่อ โดยไม่ว่าอะไร แต่ยังให้แง่คิดถึงมุมมองอย่างผู้ใหญ่ ติดอาวุธออกมาด้วย ขอบคุณพี่ปุ้ม พงษ์พรหม ณ อยุธยา ค่ะ และขอบคุณโรงเรียนทางโลกแห่งความเป็นจริงแห่งแรก

การออกจากงานในครั้งนั้น แลกกับความเชื่อ เป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฎกรรมครั้งใหญ่ของชีวิตการเวียนว่ายอยู่ในวงการปั้นน้ำเป็นตัว คนขายจิตนาการ มันเป็นโศกนาฎกรรมเพราะ สิ่งแวดล้อมที่มีแต่คนสนใจแค่ Trend – Hiso – Party – PR – My self - MONEY มันใช้ชีวิตโคตรจะลำบาก แทนจะใช้พลังในการสร้างสรรค์ กลับต้องไปวิกลจริตกับคนเยอะๆ แล้วยังใส่หน้ากากอีก ทุกวี่วัน พูดก็ต้องแต่งคำ ฟังยังต้องวางท่า เดินก็ต้องเท่ห์ แสดงออกต้องสมาร์ท ต้องมีกระจกมองหลังเผื่อโดนแทง ใช้ชีวิตประจำวันให้มันยากๆ เข้าไว้ ... welcome to the real urban life ...

ที่ที่ 2 เป็นสถานฝึกวิทยายุทธสงครามสังคมเมือง เป็นที่แรกของการสวมมงกุฎ creative ในที่สุด จากที่ขยาดมา 3 ปี หลังจากจบ โดยการแนะนำจากพี่เก่ง พี่ชายที่ติดส์ๆ แต่น่ารัก ผ่านทางลัดเข้าถึงเจ้าของบริษัท ได้ทำงานที่นี่ วันๆ ก็นั่งปล่อยแสงตลอด และไม่ทันได้เล่นเกมสังคม เพราะมัวแต่บ้าไอเดีย ผลสุดท้าย ได้ up level ทางด้านสร้างสรรค์ แต่ fail ทางด้านเกมสังคม อยู่ไม่ถึง 4 เดือน อีกที่มาเรียก..

ที่ที่ 3 เข้าสู่ใจกลางเมืองมากขึ้น เข้าสู่วงโคจรคน Hiso มากขึ้น งานสู่สาธารณะมากขึ้น ไม่จำกัดรูปแบบของความคิดที่จะใส่ในตัวงาน Trend กับ Hiso สองคำนี้ มีอิทธิพล ไม่ว่าจะตอนกิน ตอนนอน หรือตอนเข้าห้องน้ำ ทำเอาเหนื่อย วิ่งตามตลอดเวลา หยุดวิ่งไม่ได้เดี๋ยวงานเสี่ยว

ที่ที่ 4 ขอข้าม ไม่ค่อยมีสาระเท่าไหร่

ที่ล่าสุด ทุกอณูของความคิด ทุกอัตราการเต้นของหัวใจ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกจินตนาการจากทุกมุมโลก ทุกวัน ในทุกนาที ถูกเรียกเอามาใช้จนหมด จนรู้สึกกลัวว่า Stock ของที่ปล่อยออกมาอย่างไม่ยั้ง วันนึงมันจะถูกใช้จนหมด คำอิทธิพลจากเดิมมี Trend – Hiso – Party – PR – My self - MONEY ก็มีมาเพิ่มเป็น Lifestyle-Eco-Innovative -Icon - Exclusive - Taste - Vision มาอีกเพียบ

ตอนนี้ บางอย่างที่สูญเสียไปแลกที่จะทำตามความเชื่อ ค่อยๆ Builded Up ขึ้นมาเห็นเป็นรูปร่าง สิ่งที่อยากเป็น วันนี้เป็นอย่างเต็มตัว สิ่งที่กำลังทำ ทุกอย่างมาจากความต้องการของจิตใต้สำนึกบวกกับความหวังมาตลอดระยะเวลา 7 ปี บางอย่างได้ผลเหนือความคาดหมาย และแม้จะเป็นเพียงคนอยู่หลังสุด แต่เสียงปรบมือจากผู้คนกลับได้ยินชัดเจนที่สุด

ช่วงเวลานี้ เป้าหมายแบบอินฟินิตี้ที่ตั้งไว้ บางข้อก็ success อย่างสวยงามไปแล้ว แต่ยังเหลือเป้าหมายที่ท้าทายให้มันส์ได้อีก ยังคงชัดเจน ไม่เคยลืมว่าข้อต่อไปที่ต้องทำคืออะไร ทำเพื่อใคร และส่งผลต่อสังคม ต่อโลกใบนี้ยังไง ประเมินแล้ว ไม่น่ายาก หากเรายอมแลกเวลา พลังทั้งหมดที่มี และแลกกับการรอคอย เดินตามความเชื่อ หลงทางไปบ้าง แต่ไม่หลงลืมว่าเรากำลังทำอะไร แค่นั้น ไม่ว่าจะสุดขอบโลก i will do it !

Bangkok Rising

2009-12-03T15:55:00.004+07:00

Bangkok’s Tallest Building to be a Lush Urban Oasis with The Ritz-Carlton Residences, Public Square and Five-Star Edition Hotel Collaboration with New York’s Ian Schrager to Be Completed 2012

Beginning in Fall 2009, the city of Bangkok – home to an estimated 15 million people – will start to embrace an unprecedented new architectural manifestation of its extraordinary ‘inner world’when construction begins on MahaNakhon, a dazzling tower designed by internationally celebrated German architect Ole Scheeren, Partner of the Office for Metropolitan Architecture (OMA).With MahaNakhon, Scheeren, whose many landmark projects include the CCTV Tower in Beijing,has crafted a gleaming 77-storey skyscraper that will be the tallest building in Thailand’s capital.The design moves beyond the traditional formula of a seamless, inert, glossy totem, and instead actively engages the city: MahaNakhon’s pixilated and carved presence embraces and connects to the surrounding urban fabric rather than overpowering it.

Its glittering stacked surfaces, terraces and protrusions will simultaneously create the impression of digital pixilation and echo the irregularity of ancient mountain topography. This architectural geography is conceived to convey the energy, intensity and inclusiveness of Thai society and celebrate Bangkok’s emergence as a true global capital, fitting the Thai meaning of the name MahaNakhon, translated as ‘great metropolis’.

MahaNakhon is developed by PACE Development Co., Ltd. of Bangkok with joint venture partner Industrial Buildings Corporation Public Company Ltd (IBC). The complex, at 150,000 square meters (approximately 1,6 million square feet) seeks to communicate intimately with Bangkok from the ground up: its series of components comprise MahaNakhon Square, a landscaped outdoor public plaza intended as a new public destination within the city; MahaNakhon Terraces, 10,000 square meters (nearly 110,000 square feet) of luxury retail space with lush gardens and terraces spread over multiple levels for restaurants, cafes and a 24 hour marketplace; The Ritz-Carlton
Residences, Bangkok with 200 highly-customized single-level and duplex homes, each offering the atmosphere of a skybox penthouse, managed by The Ritz-Carlton and interior design by David Collins Studio with five-star amenities for all residents; The Bangkok Edition, a signature boutique hotel with 150 hotel rooms, a collaboration between Marriott International and renowned hotelier Ian Schrager; and a multi-level roof-top Sky Bar and restaurant.

Sorapoj Techakraisri, CEO of PACE Development describes MahaNakhon as, “the result of a strongly held wish to do something for Thailand that is both an enduring architectural symbol and a very real and practical example of a firm commitment to, and confidence in, our nation’s long term economic prosperity and cultural diversity. MahaNakhon will be the city’s tallest building, but more significantly it will accurately represent the audacity of Bangkok today – the optimism and strength of Thai culture and the value of that culture to Asia and the rest of the world.”

ref. and for more detail.: http://www.maha-nakhon.com/

Bangkok, Rising to new heights of innovation..

Bangkok people become the legendary..

We are rising to the new era of Architecture..

I'm so pound to be the part of Mahanakhon' activation teamworkers..

Think Difference

2009-05-04T15:16:00.002+07:00

Here’s to the crazy ones.
The misfits.
The rebels.
The troublemakers.
The round pegs in the square holes.
The ones who see things differently.
They’re not fond of rules.
And they have no respect for the status quo.
You can quote them, disagree with them
glorify or vilify them.
About the only thing you can’t do is ignore them.
Because they change things.
They push the human race forward.
While some see them as the crazy ones, we see genius.
Because the people who are crazy enough to think
they can change the world, are the ones who do.

โชคชะตาให้เวลาชั้น 10 เดือน กับการทดลองเสพ ความสุข โดยการให้ค้นพบด้วยตัวชั้นเอง เพียงลำพัง

2009-01-13T18:10:00.004+07:00

ช่วงนี้พื้นที่สำหรับเติมความรู้สึก เติมความคิดให้ตัวเองมีมากขึ้นกว่าปกติ อาจเป็นเพราะเราหยุดเดินตามสังคม ที่ [เคย] มีอิทธิพลอย่างมากกับชีวิต
เมื่อทุกสิ่งหยุดนิ่ง แม้กระทั่งเวลา..ชั้นเปิดเพลง Flightless Bird, American Mouth จาก laptop เสียงร้องพร้อมดนตรีลอยๆ ทำให้เหมือนมีเสียงคนมานั่งกระซิบใกล้ๆ หู ละสายตาจาก MSN และ PowerPoint งาน Presentation ที่เรียบหรูแต่ยุ่งเหยิงด้วยดีเทลของงาน และตั้งใจมองไปที่นอกหน้าต่างติดริมสวน วันนี้..ไม่เหมือนทุกวัน ดอกไม้ ต้นไม้ที่คิดว่ายังเป็นต้นอ่อนกลับเบิกบานชูช่อสูงเลยขอบหน้าตาและคงเป็นอย่างนั้นมาหลายอาทิตย์แล้ว แต่ชั้นกลับไม่เคยได้เห็นความสวยงามของมันมาก่อนเลยเท่าในวันนี้ ชั้นหันมาเปิด Porcelain ของ Moby ต่อใน list เพลง iTune แล้วเดินออกไปในนั่งในสวน ปล่อยให้เพลง loop วนผสมเสียงน้ำตกของสระ เงยมองขึ้นไปเห็นใบของต้นลีลาวดีที่มีเพียงไม่กี่ใบ เพราะเพิ่งผลัดใบร่วงหมดทั้งต้นเหลือแต่กิ่งก้านที่ดูเหมือนเขากวางเรนเดียร์ขนาดใหญ่ มีท้องฟ้าสีฟ้าเป็นพื้นหลัง เท้าเหยียบกับพรมพื้นหญ้าสีเขียว สวนของชั้นและจูเต้ทักทายด้วยการทำตัวลู่เอียงไปมาตามแรงลมที่พัดมากระทบ ไม่น่าเชื่อว่าเพลงที่ชอบกับธรรมชาติในพื้นที่เล็กๆ จะช่วยทำให้ตัวลอยและมีความสุขได้ขนาดนี้..

ความจริงธรรมชาติสามารถบำบัดโรค [จิต] ของคนเมืองได้ ชั้นเป็นอีกหนึ่งคนที่เป็นโรคของคนเมือง อยากขอบคุณบางช่วงเวลาที่บรรยากาศบางอย่างบอกให้ชั้นหยุด หยุดคิด หยุดพูด หยุดทำ และดึงดูดให้เดินออกไปเห็นและสัมผัสกับสิ่งต่างๆ รอบตัวที่ปราศจากการเสแสร้ง การปรุงแต่ง ซึ่งที่จริงแล้วในสวนบ้านของชั้นและจูเต้เป็นอย่างนั้นมาเสมอและเป็นมานานแล้ว แต่ชั้นไม่เคยได้รับรู้เลยว่า นอกจากความสวยงามแบบพื้นๆ ยังมีบางอย่างซ่อนอยู่หากเราพร้อมที่จะหยุดทุกอย่าง แล้วลองนั่งมองมันจริงๆ ธรรมชาติจะรู้บ้างมั๊ยว่าทำให้ใครคนหนึ่งได้รู้จักใจตัวเองมากขึ้นและค้นพบกับความสุขที่เกิดจากการเอาชนะสิ่งรอบตัวที่พยายามฉุดกระชากให้เราต้องหมุนตาม วิ่งตามตลอดเวลา เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น ได้ยินและเข้าใจความหมายของเสียงคนบางคนที่พยายามจะพูด รู้สึกถึงช่วงบรรยากาศของอุณหภูมิในแต่ละวัน ทั้งๆที่ วันเวลาก็หมุน 24 ชั่วโมงเหมือนเดิม ได้หยิบจับของที่วางทิ้งไว้และตั้งใจมอง เลยเห็นถึงคุณค่าบางอย่าง..ท้ายที่สุด ได้รู้ว่าตัวเองมีความสุขแค่ไหนกับเรื่องบางเรื่องที่เคยผ่านไปโดยในตอนนั้นไม่ทันได้คิดหรือรู้สึกเลยด้วยซ้ำว่านี่แหละ คือความสุข เพียงเพราะมันอาจจะเป็นเรื่องซ้ำๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเองตลอดเวลา หรือเพราะมันเป็นแค่เพียงเสี้ยวเล็กๆ ที่ไม่สำคัญกับชีวิตในตอนนั้นก็ได้

ทีนี้ชั้นลองบอกกับตัวเองว่า “ตั้งใจนึกดีๆ อีกทีซิ ว่าจะค้นหาและเก็บแต้ม ความสุข อีกได้จากตรงไหน” ความรู้สึกไปไหนไม่ไกล คิดไม่เยอะ ภาพขึ้นมาทันที เป็นภาพของที่บ้าน ภาพครอบครัว พอเป็นภาพนี้ขึ้นมาก็ได้แต่ถอนใจเพราะเวลานี้ครอบครัวของเราห่างกันแต่ไม่เคยรู้สึกไกลกัน ขอบคุณ คุณเทคโนโลยี
ย้อนไปก่อนหน้านี้ บ้านของเราเป็นบ้านของคุณปู่ที่มีศักดิ์เป็นเจ้าพระยา ข้าราชการไทยสมัยก่อนได้รับพระราชทานที่ดินจากหลวง ใจกลางกรุงเก่าล้อมไปด้วยวัดเก่าแก่ และสถาปัตยกรรม กับประวัติศาสตร์การเมืองไทยที่เปื้อนถนนราชดำเนิน ทุกสิ่งอย่างละแวกนั้นล้วนเหมือนเป็นโลกอีกใบนึง ซึ่งที่จริงแล้วห่างกับโลกปัจจุบัน เพียงขับรถแค่ 15 นาทีก็ถึงย่าน Siam Paragon

สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ผู้คนแปลกหน้า ต่างถิ่นเข้ามาเช่าพื้นที่เพื่อเป็นที่อยู่ชั่วคราวและหรือเป็นที่อยู่ถาวรซึ่งต้องเสียค่าเช่าไปตลอดชีวิต จะด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม ผู้คนที่หมุนเวียนมาใหม่ไม่สนใจในเรื่องอื่นนอกจากการหาเลี้ยงชีพของตนเอง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถนนที่เค้าเดินอยู่ทุกวันผ่านอะไรมาบ้าง จึงไม่ต้องแปลกใจหากสภาพแวดล้อมจะต่างไปจากที่เคยเป็น และไม่สวยงามอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปเราทุกคนจึงคุยกันถึงเรื่องที่จะขายที่ดินบริเวณนั้น และยังคงเป็นความคิดที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแน่นอน..จนกระทั่ง

มีความคิดแปลกๆ จากความรู้สึกข้างใน จากสมองที่โล่ง ความคิดที่นิ่งๆ จากฮอร์โมน จากไหนไม่ทราบ เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ชั้นกำลังอยู่ในการทดลองเสพความสุขนี่แหละ ภาพ Flash back ขึ้นมาตอนที่พยายามนึกถึงความสุข ติดตาและต้องยิ้มทุกครั้งที่นึกถึง ไม่มีที่ไหนจะให้ความรู้สึกทดแทนกันได้...........เขียนไม่ออกซะงั้น !!

เอาใหม่ !! นี่คงเขียนเรียงให้ดีได้ไม่เท่าที่ควร เพราะภาพมันตัดไปตัดมาแต่ชัดเจน ชั้นเห็นภาพในวันหยุดที่แม่ร้องเพลง [เพลงของคนแก่สมัยนั้น] พ่อเล่นอิเล็คโทร มีชั้นและน้องร้องเป็นลูกคู่ เป็นอย่างนี้ทุกเย็นก่อนทานข้าว พอเราโตขึ้นมาหน่อยก็จะเปิดวิทยุดังๆ เพลงสากลสมัยพ่อยังหนุ่มลั่นบ้านแทนบางวันที่พ่อไม่ได้เล่นอิเล็คโทร พร้อมกับพระอาทิตย์ใกล้ที่จะหายไป ท้องฟ้าสีแดงออกส้มๆ อย่างในเรื่อง Always ในบรรยากาศครอบครัวสุขสันต์ ดนตรีเป็นสิ่งที่สื่อออกมามากที่สุดที่ทำให้ชั้นรู้ว่า ช่วงเวลานั้น ครอบครัวเรามีความสุขแค่ไหน หลังจากชั่วโมงดนตรีผ่านไป เราก็มานั่งล้อมวงกินข้าวฝีมือพ่อมั่ง แม่มั่ง ส่วนถ้าวันธรรมดาจะเห็นพ่อกลับจากทำงานกระทรวงกลาโหมในชุดของทหาร รีบอาบน้ำเพื่อมาทำกับข้าว ส่วนแม่จะกลับเย็นกว่านั้น แต่ก็พร้อมหน้าตอนทานข้าวเย็นอยู่ดี ถัดมาอีกยุคนึงวันไหนที่ชั้นเข้าครัวเอง จะมีแม่กำกับอยู่ด้วย พ่อคอยส่งเครื่องปรุง ส่วนไอ้เมย์น้องสาวไม่เข้าครัว จะนั่งเล่นคอม ฯ เปิดเพลงสากล [Britpop] ให้ชั้นได้ยินตอนทำครัว และคอยตะโกนบอกว่า “หิวแล้วอ่ะ” ระหว่างรอ ทานข้าวเสร็จ เป็นช่วงเวลาเลี้ยงข้าวเจ้าเหมียวๆ ชั้นและน้องชอบเล่นแมวมาก เพราะไม่มีหมาให้เล่น ก่อนขึ้นห้องนอน เราใช้เวลาก่อนนอนเล่นเกมส์ ไม่เล่นเกมส์ก็เปิดเพลงฟังพร้อมเล่นคอม ฯ ตอนเด็กชั้นนอนกับน้องทุกคืน ยังจำได้ว่า ทุกคืนชั้นจะเลือกเปิดเพลงฟังจนดึก ระหว่างนั้นก็จะเห็นน้องเอา Dictionary มานั่งเปิดท่องทุกหน้าจนง่วง กลางดึกบางวันเพลงสากลจากวิทยุกับแสงพระจันทร์ที่ส่องลอดผ้าม่านมากระทบหน้าตรงที่นอนพอดี เหมือนกับกำลังหลับอยู่ใน Chill Lounge ที่ไหนซักแห่ง รายละเอียดในมุมอื่นของบ้าน ร่องรอยอาจไม่หลงเหลือ รูปร่างอาจเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่ที่จริงไม่เคยลบรอยของความสุขของเราไปได้เลย เป็นความสุขที่เคยเกิดขึ้นซ้ำๆ จนตอนนั้นเราลืมรับรู้ไป

ถึงตอนนี้ ชั้น Message ไปบอกแม่ว่าตัดสินใจกันใหม่มั๊ย เรื่องขายบ้าน และบอกไปว่า ขายความสุข ความทรงจำ ในบ้านหลังนั้นไม่ลงจริงๆ อย่างน้อยทุกครั้งที่อยากเสพความสุข ก็ยังมีที่ที่นึงบนโลกใบนี้ ที่ความสุขมีอยู่ทุกๆ ตารางนิ้ว

Marketing, PR, Advertising, Branding - a Visual Analogy

2008-12-26T16:12:00.005+07:00

Marketing, Public Relations, Advertising and Branding are all tools for consumer engagement, perception management and brand equity. The relation between these are best explained in the
visual below.

Arun Nair

SOMEWHERE ONLY WE KNOW

2008-12-19T16:36:00.007+07:00

From BKK To Zurich

I walked across an empty land

I knew the pathway like the back of my hand

I felt the earth beneath my feet

Sat by the river and it made me complete

Oh simple thing where have you gone

I'm getting old and I need something to rely on

So tell me when you're gonna let me in

I'm getting tired and I need somewhere to begin

I came across a fallen tree

I felt the branches of it looking at me

Is this the place we used to love?

Is this the place that I've been dreaming of?

Oh simple thing where have you gone

I'm getting old and I need something to rely on

So tell me when you're gonna let me in

I'm getting tired and I need somewhere to begin

And if you have a minute why don't we go

Talk about it somewhere only we know?

This could be the end of everything

So why don't we go Somewhere only we know?

THE CIRCLE OF MEMORIES

2008-12-12T10:47:00.023+07:00

วงล้อมของความหลัง

ในที่สุดชั้นก็ตัดสินใจลุกขึ้นมาเขียน blog หลังจากที่ทำตัวนิ่งๆ ไม่เปิด blog ตัวเองมาหลายวัน จู่ๆ ก็มีพลังกดดันให้ชั้นมานั่งเพี้ยนเขียนลง blog เพราะไม่สามารถจะละออกไปจากความคิดได้ ทั้งๆ ที่อยากให้ [ความคิดแบบนั้น] มันผ่านมาเข้ามาทักทายแล้วให้รีบๆ ไปซะ แต่ในที่สุดบางอย่างที่กลับมาในช่วงเวลาแค่สามอาทิตย์ ก็ทำชั้นป่วยจนได้

วันแรกที่รู้ว่าบางอย่างที่หายไปจากครอบครัวกำลังจะเดินทางจากอีกซีกโลกกลับมาหา ชั้นยังมึนงง ไม่เกิดความรู้สึกใดๆ อาจจะเพราะสองปีที่หายไปมันไว ยังไม่ทันซึมซาบ หรือที่จริงอาจเพราะมันนานจนเกิดชิน ภาพเลือนๆ ไปแล้วก็ได้ แต่ยิ่งใกล้วันที่บางอย่างที่หายไปจะกลับมา ตัวชั้นก็เกิดภาพวงล้อมของความหลัง บ่อยขึ้น บ่อยขึ้น

ประมาณ 1-2 เดือน ในขณะที่ความคิดเกิดภาพวงล้อมความหลัง [ในอดีต] ขึ้นมา พฤติกรรมกลับ alert ถึงอนาคต นั่งเขียนตารางว่างและลงวันเอาไว้สำหรับสิ่งที่ต้องเตรียมก่อนจะถึงวันที่น้องจะกลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างชั้นคิดว่าจะต้องดูดี และเพิ่มความสะดวกในบ้านใหม่ซึ่งมันก็มีอยู่แล้ว..ให้มีมากขึ้น

ชั้นและจูเต้ เราเริ่มจากการวางแผนขนที่นอนสำหรับห้องที่ให้น้องอยู่ จูเต้โทรไปขอใช้รถกะบะ [ซึ่งต้องขับรถตัวเอง ไปต๊ะไว้ที่บ้านแม่นครนายก แล้วขากลับนั่งรถกะบะแม่กลับกรุงเทพแทน] ตั้งแต่ตอนนั้น ความเหนื่อยเริ่มมีบทบาท ชั้นเหนื่อยและหงุดหงิดทุกครั้งที่ต้องโดนฝุ่นและถือของหนัก แต่ชั้นไม่ควรที่จะพ่นความเหนื่อยที่มีอยู่ออกมาเป็นคำพูด จูเต้ต่างหากที่ควรจะบ่น เพราะเหนื่อยกว่าหลายเท่า เพราะอันที่จริงแล้ว ชั้นไม่ค่อยได้แบก ได้ยก ได้คลุกฝุ่นเท่าไหร่ ในที่สุดเราใช้วันหยุด weekend ของเรากับการเดินทางไปเอารถกะบะจากนครนายกมากรุงเทพ ขนของจากคอนโด และเอามากองไว้ที่บ้าน และเฮือกแรงที่เหลือสุดท้ายใช้ไปกับการขับรถกะบะจากกรุงเทพไปคืนแม่ที่นครนายก และเอารถตัวเองจากนครนายกขับกลับมากรุงเทพ..และเราก็ได้ฟูกที่นอนสองคน [แต่ใช้สามฟูก] ครบ !

วันต่อๆ มารวมถึงโควต้าวันหยุด เราหมดเวลาไปกับการรื้อ ย้าย เปลี่ยน ทุกสิ่งอย่างที่เคยเป็นส่วนหนึ่งในห้องทำงาน [และจูเต้ยึดเป็นห้องมายากลด้วย] ลาก เข็น ยก แบก หาม ของออกมาไว้อีกห้องนึง ไม่น่าเชื่อว่าเราใช้เวลารื้อเป็นอาทิตย์

ที่เหนื่อยที่สุดคงเป็นการ ทาสีกำแพงห้องชั้นสาม ไล่มาจนบันได ห้องนอน และมุมหลืบ ทั้งหมดนั่นเพียงเพราะกำแพงมีรอยดำ ซึ่งชั้นไม่ชอบเป็นอย่างมาก เห็นแล้วรู้สึกเหมือนบ้านเคยมีงานฆาตกรรมแล้วฆาตกรดันกระบือทิ้งรอยนิ้วมือเอาไว้แบบนั้นเลย ซึ่งที่จริงคนทิ้งรอยนิ้วมือ รอยมือเอาไว้ ตอนนี้ชั้นก็ได้ยกให้เค้าเป็น ฆาตกร สำหรับชั้นไปซะละ เพราะทำให้งานเข้า !! ชั้นตั้งใจ จงใจ ทาแล้วทาอีกให้ได้ระดับมีคลาสแบบช่างทาสีมือหนึ่ง ซึ่งถ้าทาไปแล้ว เก็บไม่หมด แล้วคนมาอยู่สังเกตุเห็นความไม่ชอบมาพากลของรอยนิ้วมือนี้ ชั้นจะสะเทือนใจมาก และวันรุ่งขึ้นก็เกิดอาการแก่ อยู่ดีๆ ยกแขนขวาไม่ขึ้น ปวดแขนมากเหมือนมีใครมานั่งทับแขน แต่ชั้นว่ามันเพราะดันระห่ำทาสีบ้านทั้งสองชั้นในหลายชั่วโมง

หลังจากที่ความขยันทำให้แขน [รวมถึงตัว] ไม่ขยับ เพราะขยับไม่ได้ ทำให้เราหมดพลัง alert เราเปลี่ยนไปหมกมุ่นเที่ยวเล่นกับเพื่อน ชิวไป ชิวมา ประมาณหลาย week ห้องน้องก็เลยยังเป็นห้องเปล่าอยู่ จนประมาณ 1 อา. ก่อนที่น้องจะมา ร่างกายก็ปล่อยพลัง alert ติดเทอร์โบออกมาอีก คราวนี้ ทั้งติดม่านห้องน้อง ทั้งติดม่านห้องน้ำชั้นสาม ซื้อผ้าลองเอามาทำม่าน ลองผิดลองถูก [ตามประสา ไอเดียดี ไม่มีงบ] แต่ออกมาก็เหมือนม่านลูกไม้ที่งามเอาเรื่องเหมือนกัน

อีกผลงานสำคัญที่ต้องมี คือ Frame เอามาทำ Sign board สำหรับผู้ที่มาเหยียบบ้านทุกคนเขียนชมบ้าน [หรืออาจจะอยากระบาย+ด่าเจ้าของบ้าน] ไว้เป็นที่ที่เจ้าของบ้านจะคิดถึงและเก็บสถิติผู้ชมบ้านได้ [เหมือนเก็บสถิติคนเข้าเวปเลยแหะ กำลังคิดๆ อยุ่ว่ามี Register ก่อนเข้าบ้านเลยดีมั๊ย lol ] เราทั้งคู่ปวดใจกับราคา Frame ไม้ที่จะเอามาทำอยู่หลายอาทิตย์ เพราะเท่าที่รู้ ไอเดียดี ไม่มีงบ [อีกแล้ว]

และแล้ว..เพื่อนสุดที่รักก็เสกหนุ่มติสท์แห่งคณะจิต'กรรม มาช่วยพวกเรา หนุ่มนั่นติสท์เข้าขั้น ถึงขนาดมี Frame ไม้เก็บไว้เยอะ อั้นไว้จะวาด แต่ผีติสท์แวนโก๊ะคงยังไม่เข้าสิง เลยตั้งมันไว้ว่างๆ แบบนั้นแหละ ชั้นเลยเอ่ยปากแบบมึนๆ ว่าขอซื้อ [ถูก] ได้มั๊ย สุดท้ายชั้นได้ frame สูงเป็นเมตรขึงตึงสวยงาม มาในราคาสองร้อย ขอบคุณเพื่อนรักและหนุ่มติสท์

เมื่อได้ frame มา เราทั้งคู่ ดี๊ด๊า กันมาก ไอเดียชั้นล้ำสุดขั้น เพราะมันไม่ใช่แค่เฟรมสีขาว แล้วมีรอยปากกาเซ็นต์ชื่อชมบ้านเท่านั้น ชั้นบอกกับจูเต้ว่า ชั้นจะทำเป็นภาพ paint ที่ประดับบนกำแพงหน้าบ้าน โดยทำหน้าที่เป็น sign board ด้วย ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ชั้นก็โชว์ภาพบนหน้าจอ notebook ในโปรแกรม photoshop ที่มีสีและ compose ต่างๆ ลงตัว พร้อมเป็นงานศิลป์ประดับบ้านให้จูเต้ดู...ดูเหมือนจูเต้จะไม่ทันได้ใช้ความคิดด้วยซ้ำ ชั้นได้แต่แอบคิดไปว่า ชอบก็พูดออกมาเลยน่า และคำตอบที่ออกมาก็คือ "อืม..เอาเลย ภาพนี้" จูเต้ใช้ความรู้สึกตอบในแค่ชั่วเสี้ยววินาที

ตอนนี้ผีแวนโก๊ะได้เข้าสิงเราทั้งคู่ ลงทุนขับรถไปซื้อสี [ทั้งที่เงินไม่มีจะแ_ก >> จนเติมคำเอาเอง] ลงมือทำมันสองวันเสร็จ ชื่อภาพว่า "Alien Visit My Planet" แหม ! รื่นรมย์มาก แถมเอาเฟรมเล็กที่เหยินมากกมาทาสีขาวทับ วาดภาพ "อมีบ้า" ได้อีกหนึ่งรูป ประดับกำแพงหลัง sofa

พอใกล้วันนั้นเข้ามาเรื่อยๆ ชั้นคำนวนวันหยุด ตาราง shopping [ของน้อง] และสิ่งที่ยังเพิ่มความสะดวกไม่พอ [ไม่พอซักที] ก็ list ออกมาได้เกือบสองเมตร เป็นในส่วนของผ้าห่ม หมอน ช้อน ส้อม เจลอาบน้ำ อโรมา เจลหอมกลิ่นพีช และรูปเดิ้นๆ ประดับไว้บนถังชักโครกห้องน้ำ เราตัดสินใจซื้อของจากเงินกระปุกออมสินก้อนสุดท้ายที่ยังมีชีวิต เอาไปซื้อของที่ [ไม่] จำเป็น ก่อน Final Countdown วันที่น้องมา

ในที่สุด บ้านใหม่ กับเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น แต่ดูดีและพอเพียงกับความโคดสบายก็ลงตัว....และความเหนื่อยที่เสียไปก็คาดว่าต้องคุ้มมากแน่ๆ

วันพุธที่ 19 จูเต้ ลงแรงเฮือกสุดท้ายที่ยังมีลมหายใจล้างสระปลาคาฟท์ จนใสกิ้งๆ เพื่อทำ Mission Complete ส่วนชั้น Completed mission ไปอย่างสวยงามก่อนหน้านั้นแล้ว เลยมานั่ง chat กับน้องที่กำลังง่วนกับงานก่อนเดินทาง

วันพฤหัสที่ 20 ก่อนวัน ดีเดย์ พ่อแม่ [ซึ่งคาดว่าคงทำตัวพร้อมนานแล้ว] มาค้างบ้าน เพื่อในวันรุ่งขึ้นจะได้ไปรับบางอย่างที่หายไปกลับมา

วันศุกร์ที่ 21 วงล้อมของความหลังปะต่อกันจนสนิท ชั้นและพ่อแม่ เดินทางไปสุวรรณภูมิ เมื่อไปถึงก็โซ้ย lunch กันที่นั่น แต่แปลกที่ถึงแม้ชั้นจะตื่นสาย ไม่ได้ทานข้าวเช้า และตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายแล้ว แต่กลับไม่อยากกินอะไรเลย พ่อแม่ก็กินพอเป็นพิธี คงเป็นความรุ้สึกเดียวกัน เมื่อทานเสร็จ แม่ไม่อ้อมค้อมกับการที่จะพยายามบอกด้วยภาษาท่าลุกรน เพื่อให้ชั้นรู้ว่า ไปรอน้องหน้า gate กันเถอะ ถึงแม้ว่าชั้นจะบอกว่า นี่มันแค่ บ่ายกว่าเอง แต่ก็ไม่เป็นผล

เรา พ่อแม่ เดินลงไปที่ gate ขาเข้า และเร่งไปเช็คที่ Board ทันที สายตามองหา Helsinki [ประเทศฟินแลนด์] เพราะบินจาก Swiss มาไทย เครื่องจะไปจอดพักที่นั่น ตามที่น้องส่งเมล์มาเป๊ะ เวลา 14.35 จะ landed ซึ่งชั้นก็ยังกวนตรีนพ่อแม่ไม่เลิก "บอกพ่อแม่อย่าตื่นเต้นน่า เดี๋ยวน้องก็โทรมาหาเองแหละ ถ้าเค้าหาไม่เจอ" ชั้นยืนรออยู่นาน จนบอกพ่อแม่ว่า ไปเดินเล่นนะคะ หลังจากที่ขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้นบนไม่ถึงห้านาทีเสียงโทรศัพท์ที่เบามาก ก็ดังขึ้น พ่อบอกว่า "น้องเค้าโทรหาแล้ว ไม่ติด น้องมาแล้ว"

เย็นวันนั้นวงล้อมของเราหมุนไปทาน dinn กันที่ Fuji เป็นมื้อ welcome home เพราะทุกคน agree ว่าชอบ และไอ้เมย์ น้องที่หายไป บ่นอยากกินหมึกย่างซีอิ้ว ตั้งแต่อยู่ที่สวิส มื้อนั้น มีน้องจูเลีย และเพื่อนมาร่วมวงล้อมด้วยอีกสองคน

อา.แรกที่น้องมา ชั้นไม่ได้คิดมากกับ "ตารางเวลาแบ่งปันความพอใจแก่ทุกคน" ของน้อง เพราะรู้กันก่อนมาแล้ว ว่าน้องและเน่ ต้องมาทำอะไรเพื่อทุกคน และเพื่อตัวเองเมื่อไหร่ ยังไงบ้าง เว้นแต่ผู้ใหญ่ที่ไม่รู้ ในอา. แรกจึงเจอมั่ง ไม่เจอมั่ง เพราะน้องเลือกคนเอาใจคนแรก คือ จูเลีย น้องสาว นางแบบหน้าคมของเนเน่

อา.ที่สองมาค้างที่บ้านสนามบินน้ำ อยู่ได้ซักสองคืน ก็ขับไปโคราช เยี่ยมป่าปี้ ม่ามี๊ ของเน่ แต่ก็ไปเพียงสามคืนเท่านั้น ส่วนชั้นยังลั้ล ลา พ่อแม่ยิ่งลั้ล ลา

อา.ที่สามเป็นช่วงเวลาของวงล้อมความหลังที่สมบูรณ์ที่สุด บ้านที่ใช้เป็นสถานที่เติมเต็ม รุ้สึกมีชีวิตขึ้นมาทันที จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเพิ่มขึ้น มีเสียงคนใส่รองเท้า sleeper ดังแกรก ๆ และเสียงกระดิ่งสร้อยที่ข้อเท้า เดินขึ้นเดินลงเพิ่มขึ้น ห้องทุกห้องไฟเปิดมีคนจับจอง จานที่ถูกเก็บ เอาออกมาใช้ พร้อมช้อนส้อมที่รวบอยู่ที่กระป๋อง wall E ก็มีจำนวนมากขึ้น...เขียนถึงตอนนี้ รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่อยู่ในวงล้อมนี้และขอบคุณที่โลกนี้มีความรัก

Sign Painting "Alien Visit My Planet" ของเราที่แขวนอยู่หน้าบ้านก็ปิด job อย่างสวยงาม กับการเสียพื้นที่ให้พ่อ แม่ น้า เพื่อนน้อง และไอ้เมย์ เนเน่ ได้มีส่วนร่วมในภาพ เขียนเซ็นต์ชื่อเยี่ยมบ้าน โดยการชักจูงให้เซ็นต์ชื่อได้อย่างสนุก และไม่เขิลของชั้น ที่พูดง่ายๆ ว่า "เซ็นต์ให้หน่อย เว้นหัวเอเลี่ยนไว้นะ ต้องให้พระท่านมาเจิม วันนึงอาจจะมีลายเซ็นต์ David Copperfield มาเขียนเยี่ยมบ้าน"

ช่วงเวลานี้ ความหนาวที่เย็นขึ้นกว่าปีก่อน ที่คนไทยทุกคนสัมผัสได้และพูดถึง กลับเป็นเรื่องที่ชั้นไม่ตื่นเต้น เพราะตอนนี้ เป็นช่วงเวลาของเราที่อุ่นที่สุด

เมื่อคืนนี้ น้องหายไป และออกจากประเทศนี้ไปเวลาเที่ยงคืนของเช้าวันที่ 12 ถึงตอนที่ชั้นเขียนอยู่บนพื้นโลกนี้ น้องและเน่ก็ยังคงอยู่บนท้องฟ้า และพ่อแม่ยังคงปรับความรู้สึกตัวเองไม่ได้ และจูเต้ ที่เป็นคนที่ชั้นรักและมีบุญคุณยังคงปลอบใจชั้นอยู่ และคาดว่าคงได้รับผลกระทบทางความรู้สึกจากชั้นที่เคยเป็นชั้น แต่ตอนนี้ป่วย

เมื่อคืนที่สนามบิน ชั้นไม่เข้าใจว่า พ่อทำไมถึงเข้มแข็งได้ใจขนาดนั้น แม่เมื่อเห็นน้องร้องไห้ แม่กลับข่มไม่ร้อง [แต่กลับมานั่งร้องในรถขากลับ] ชั้นที่วาดภาพไว้แล้ว ก่อนหน้าที่น้องจะกลับประเทศ ภาพที่วาดไว้ว่า ห้องนี้ต้องว่างเปล่า ห้องน้ำที่มีแปรงสีฟันที่เพิ่มมาสองอันจะหายไป วินาทีที่น้องร้อง ภาพเหล่านั้นที่ชั้นเชื่อว่าจะทำให้ชั้นใจแข็งเตรียมพร้อมกับการหายไปอีกครั้งกลับไม่ทำงาน ยิ่งฝืนชั้นยิ่งล้น ล้นจนชั้นไม่รุ้สึกอาย เป็นความรู้สึกที่ชั้นรู้สึกว่ามันเก็บมานาน และไม่มีคำถามก่อนจากว่า "จะเจอกันอีกเมื่อไหร่" เพราะต่างรู้คำตอบ แต่พ่อยิ่งย้ำให้คำตอบมันชัดเจนขึ้น เมื่อพูดว่า "แล้วคงได้เจอกันอีก แต่ไม่รู้เมื่อไหร่"

วันนี้ ตั้งแต่ตื่นมาชั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะกระจก เขียน blog นี้ และได้แต่ถอดใจ พยายามรั้งสิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้ให้อยู่ด้วยกันนานขึ้นอีกนิด โดยการไม่ไปส่งพ่อแม่กลับบ้าน แต่คำตอบทำให้ชั้นต้องใจแข็งกว่านี้ เพราะแม่บอกว่า พ่อขึ้นไปที่ห้องน้องชั้นสาม พ่อบอกว่า "ห้องว่างเปล่า ผมเจ็บปวดกับลูกคนเล็กมาก เมื่อคืนนี้ และวันนี้ผมต้องเจ็บปวดกับลูกคนโตอีก เมื่อผมกลับไป ผมต้องตัดใจกลับบ้าน" ชั้นไม่กล้าถามซ้ำอีกว่า พ่อ แม่ค้างอยู่ต่อได้มั๊ย เพราะชั้นเข้าใจว่าความเจ็บปวดครั้งนี้ มันจะยังคงอยู่ หากเรายังพยายามจะเก็บทุกอย่างเอาไว้เหมือนเดิม แต่มันจะไม่เหมือนเดิม ซึ่งที่จริงมันแค่กลับมาเป็นแบบเดิมต่างหาก แค่บางสิ่งที่ผ่านมาแล้วผ่านไป และถ้าชั้นไม่เข้มแข็งพอเหมือนพ่อ ที่บอกว่าต้องตัดใจ ชั้นจะยังเป็นพี่คนโตได้เหรอ

มองเวลา 14.23 pm. เป็นเวลาไทย และ 8.27 am.ช่วงเช้าที่ Zurich น้องคงมองเห็นพื้นโลกแล้ว ส่วนชั้นมองเห็นวงล้อมความหลังที่น่าจะมีวันปะต่อกันได้อีก

เดินทางจากซีกโลกนึง เพื่อมาทำให้วงล้อมความหลังปะต่อกันสมบูรณ์ ขอบคุณนะที่มา เมย์ เน่

ปล. ขอบคุณหนังสือ ฮ่องกง อึ่มกอย ของ มรว. มะลิ ที่ให้ชั้นยืมประโยค "วงล้อมความหลัง" ที่สวยงามนี้มาใช้

Surprise !!

2008-11-20T14:38:00.007+07:00

Wentworth Miller Goes Public with His Gay Boyfriend
August 28, 2007 05:58:33 GMT

Wentworth Miller and his reported boyfriend Luke McFarlane have been spotted spending a romantic day together over the weekend

>>>> เอ่อ อ่านแล้วเครียด เครียด

Wentworth Miller is gay and he's making it public. After his much denial, the hunk finally comes out of the closet with his sex orientation as he's been spotted out and about with his rumored gay partner Luke McFarlane over the weekend.

>>>> T_T i don't care if he is or not !!! i still crazy him.

Miller and McFarlane have been together for quite a while, but are trying hard to keep their relationship away from public. In fact, the twosome was spotted getting together on Saturday August 25th walking down the streets of Los Angeles and guess what they looked more than just friends.

Luke McFarlane is the ex-boyfriend of "Grey's Anatomy" star T. R. Knight and is best known for his stint as actor Matthew Rhys' boyfriend on ABC's "Brothers & Sisters." He and Miller were first reported dating back in June. Miller has previously told the press he's not gay, insisted the real reason that he doesn't date is that his hectic shooting schedule doesn't allow him any time.

from http://www.aceshowbiz.com/news/view/00010934.html

Can't live without...!!

2008-11-17T11:29:00.004+07:00

Money talks. Chocolate sings.

Man cannot live on chocolate alone; but woman sure can.

There are four basic food groups: milk chocolate, dark chocolate, white chocolate, and chocolate truffles.

There's nothing better than a good friend, except a good friend with CHOCOLATE

It's not that chocolates are a substitute for love. Love is a substitute for chocolate. Chocolate is, let's face it, far more reliable than a man.

Nine out of ten people like chocolate. The tenth person always lies..

Put the chocolate in the bag and nobody gets hurt.

... the taste of chocolate is a sensual pleasure in itself, existing in the same world as sex... For myself, I can enjoy the wicked pleasure of chocolate... entirely by myself. Furtiveness makes it better.

Chocolate: luscious, lumpy. load of love......

"Save the earth it's the only planet with CHOCOLATE!"

"If I must die let it be death by chocolate"

Female NO.1

2008-11-06T13:13:00.017+07:00

มีความคิดบ้าๆ เกิดขึ้นกับตัวเองหลายครั้งว่าทำไมเราถึงไม่เกิดมาเป็นผู้ชาย.
จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ไม่ขอพูดถึง แต่จะบอกว่า มันถูกแต่งเติมมาตั้งแต่ยังเด็ก

เข้ามาหล่อหลอมอย่างเงียบๆ โดยที่เราเองก็ไม่รู้ตัว
ความคิดยังไม่เปลี่ยน แต่รู้สึกต่างจากเดิม เริ่มชัดถึงพลัง ตื่นเต้น และบ้าคลั่ง กับผู้หญิงหลายๆคน

คนแรก Mrs.Obama ไม่ใช่เพราะเธอเป็นสตรีหมายเลข 1 ของโลก แต่เพราะ Background ที่เป็นเธอต่างหาก..

she worked as a lawyer in the Chicago firm Sidley Austin, where she was assigned to mentor a summer intern named Barack Obama,They married in 1992.

Mrs. Obama was honored by Essence magazine in May 2006 as one of the "World's Most Inspiring Women"; by Vanity Fair in July 2007 as one of the "World's Best-Dressed Women"; and by 02138 magazine in September 2007 as #58 in "The Harvard 100" list of that university's most influential alumni.

Ref. http://www.discoverthenetworks.org/individualProfile.asp?indid=2311
คิดถึงเรื่อง 24 Hours ที่ Palmer ก้าวมายืนอยู่ข้างหน้า ใน Whitehouse ได้อย่างสง่างาม แท้จริงมีพลังที่เป็นแรงขับเคลื่อนอย่างแข็งแกร่งและกล้าหาญอย่าง Mrs.Palmer ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของประธาธิบดีสหรัฐ หนังอาจไม่ต่างกับชีวิตจริงเท่าไหร่นัก....Michelle Obama,She's No.1

สตรีอีกนางหนึ่งที่มีมนต์สะกด ลองมองนัยย์ตาเธอ จะรู้สึกถึงพลังความงดงามที่รวมเรียกว่า ผู้หญิง

Geisha หมายถึง ผู้ซึ่งเปี่ยมไปด้วยศิลปะ

เป็นอาชีพหนึ่งของผู้หญิงญี่ปุ่นสมัยศตวรรษที่ 18-19 ที่คอยให้บริการ ความรื่นเริงแก่ลูกค้าชายมีระดับ เบื้องหลังเมื่อประตูปิดลงพวกเธอได้ให้ความสำราญแก่ชายที่มาใช้บริการ โดยปราศจากการมี Sex แต่ถูกบิดไปโดยผู้หญิงขายบริการทางเพศ ซึ่งยกระดับและเรียกตนเองว่า Geisha

Memoirs of a Geisha เป็นภาพยนตร์ที่เสนอเรื่องราวของ Geisha นางหนึ่ง รับบทโดย Zhang Ziyi เราดูหนังเรื่องนี้ แล้วใจเต้นแรงกับฉากที่เธอหันมาส่งสายตาอันเย้ายวนและมีพลัง จนเตลิดไปว่า เธอมีตัวตน ผู้หญิงอย่างในวรรณกรรมเรื่องนี้ เธอมีอยู่จริง และนี่เองที่ทำให้บุรุษ หยุดลมหายใจ

รวมความเป็น Art ตัวแม่ อย่างร้ายกาจ จนกลายเป็นความเด่นดังอย่างน่าตลก Bad Habbit - Sex Clip - Talking Bad About Something - Worst Single and Actress both!! นี่คือ ปารีส ฮิลตัน

ในความตลก แฝงความเป็นที่สุดของการแสดงออกของพลังผู้หญิง ถึงแม้มันจะดู Bitchy สุดโต่งไปก็เถอะ มีคนตั้งคำถามว่า Why Paris Hilton Is Famous? เราตั้งคำถามกับตัวเองเช่นเดียวกับคนทั่วโลก และเริ่มอยากรู้จักเธอให้มากยิ่งขึ้น ยิ่งค้นหา เรายิ่งรุ้สึกตลกกับการทำการตลาดเพื่อความเด่นดัง สุดท้าย เราก็ไม่อาจจะละความสนใจได้ ไม่ว่าจะเป็น ความเป็นต้นแบบ Fashion , การแสดงออกอย่าง Bithcy สุดโต่ง หรือความคิดที่ Non Sense อย่าง Paris Hilton

Every women should have four pets in her life. A mink in her closet, a jaquar in her garage,a tiger in her bed, and a jackass who pays for everything. Paris Hilton Quote

She was the model of Marketing and i can't leave attention to her !! Me Quote

เธอสามคนข้างต้น เป็นที่หนึ่งของโลกที่ต่างกันไป มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ เธอคือ ผู้หญิง !!

Angel Down On Earth !!

2008-11-03T16:18:00.008+07:00

"I saw an angel. Of that i'm sure"

ไม่เคยคิดเลยว่าวันนึงจะรู้สึก อยากมีเจ้าตัวเล็กขึ้นมากับเค้ามั่ง

NOW! MY FACE

2008-10-06T03:45:00.005+07:00

2008-10-06T03:07:00.002+07:00

Today we went to the wedding event ,we dress up in red colour both. Alls photo took after we back home.

Someday will my turn...waiting to be your bride ^^

ALL MY GUY!

2008-09-29T23:10:00.007+07:00

Jutaesang

Michael Scofield

เฮ่อ !! เหมือนจนน่าใจหายยย.... i lve my guy !!

ว่าเหมือนก็เหมือนสิ ทั้งรูปร่างทั้งความแมนเลย lol ^^

MEMORABLE MOVIE..!!

2008-09-27T20:57:00.071+07:00

The Beach [2000]

จากการแสดงของ Leonardo Dicaprio ซึ่งก็ติดตามนายคนนี้มาตั้งแต่เรื่อง Romeo&Juliet ยุคใหม่ ของผู้กำกับ Baz Luhrmann จำได้ว่าตั้งใจไปดู เพราะเหตุที่ว่า วันฉายหนัง ดันมีกลุ่มอนุรักษ์ในบ้านเราออกมาประท้วง เคยได้ยินแต่มีการประท้วงที่อื่น แต่นี่เกิดขึ้นที่...ประเทศไทย !! แทบไม่น่าเชื่อ ว่าในบ้านเรา ยังมีคนที่รุ้สึกหวง รุ้สึกเป็นห่วง ประเทศนี้อย่างจริงจังด้วย ทำเอายิ่งกระเหี้ยน เสี้ยนอยากดู ไม่ใช่อะไรหรอก อยากรู้ว่า Location ของเกาะบ้านเรานี่ ทำเอาทีมงาน Hollywood และผู้กำกับอย่าง Danny Boyle ยกกองมาถ่ายทำทั้งเรื่อง และเป็นเรื่องของเกาะสวรรค์ในบ้านเรา ไม่ใช่เป็นเกาะที่ไหนๆ

Scene ที่เปิดเรื่อง เป็นมุมมองเมืองไทย อย่าง American และ Setting ถ่ายที่ข้าวสาร ที่ลือชื่อไปทั่วโลก จนเดี๋ยวนี้กลายเป็นถนนของต่างชาติไป ดูไปเรื่อย จนไปสะดุดตอนที่ Richard [Leonardo] ไปนั่งแผะ มองความสวยงามของ อ่าวมายา แล้วเพลง Porcelain ของ Moby ก็ขึ้นมาพร้อมภาพที่กำลังสะกดเรา เป็นภาพของเกาะที่ยังไม่เคยไป ทั้งภาพทั้งเพลง แม่ม ! สุดยอดด

หนังมีการผสม Adventure Drama และ Thriller อย่างลงตัว เราไม่พูดถึงส่วนผสมของมันละกันนะ อีกจุดนึงที่กระแทกต่อมจิตสำนึกอย่างแรง มาจากประโยคของตัวละครชื่อ Daffy ที่ตะโกนว่า "Virus" "Cancers" It's start by 4......They Multiply!!...It's time to stop them !! รู้สึกใจหายขึ้นมาทันที ถึงการที่มนุษย์เริ่มจากส่วนหนึ่งที่ค้นพบของขวัญจากธรรมชาติ จากนั้นก็เกิดการรุกล้ำธรรมชาติ และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมะเร็ง

สุดท้ายที่ได้จากหนัง คือ ความเป็นมนุษย์ ไม่ว่าจะอยู่ไหนก็ต้องมีสังคม และอาจเป็นคนบาปอย่างไม่ตั้งใจได้ทั้งนั้น

ทุกครั้งที่เหนื่อย หยิบหนังเรื่องนี้ออกมาดู แก้อาการอยากเที่ยวได้ ถ้าไม่มีเวลาไปพักผ่อน ชิวๆ ที่ริมทะเล

City Of God [2002]

"City Of God about several young characters who grow up in and around the dangerous City of God slum in Rio de Janeiro"

มีสามอย่างที่ทำให้อยากดูหนังเรื่องนี้ คือ

ชื่อ City of God ได้ยินแล้วยังเดาไม่ถูกว่าแนวไหน แต่อะไรที่ god god นี่น่าจะไม่ธรรมดา

ชื่อของ Fernando Meirelles ชาวบราซิล เกิดมายังไม่เคยได้ดูผู้กำกับสัญชาตินี้เลย [ผู้กำกับชาวอินเดียอย่างตระกูล Shayamalan ทำให้เราเองเริ่มเห็นมุมมองการทำหนังในสไตล์อื่น นอกจาก American มาแล้ว] Fernando เป็นอีกหนึ่งคนที่ทำให้มีทางเลือกอื่นให้คนชอบดูหนังบริโภค

ชื่อเมือง Rio de Janeiro ซึ่งเราแทบจะไม่รุ้จักตัวตนของเมืองนี้เลย

เสน่ห์ของหนังเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองแห่งเทพเจ้า หนังถ่ายทอดการเอาตัวรอดของมนุษย์ ความเป็นมนุษย์ที่แวดล้อมไปด้วย Drugs, Guns, Music and Love. ความรุนแรงเกิดขึ้นเกือบทุกซีนของหนัง ไม่ด้วยการกระทำ ก็ทางความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร ซึ่งแท้จริงแล้ว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเกิดจากความกลัวและความอ่อนแอต่อสภาพแวดล้อม บีบให้จำเป็นต้องก้าวร้าวและรุนแรง เพื่อความอยู่รอด บวกด้วยสีของฟิลม์ที่ร้อนแรงจนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศของเมือง อืมมม !! ที่สำคัญ สาวผิวสีนี่ สวยเป็นบ้า

A Tale Of Two Sister [2003]

A tale of two sister เสียดายที่ไม่ได้ดูในโรง ก็เรื่องเดิมๆ ที่ทำเอาเราพลาด ไม่อยากดูกับหนังบางเรื่อง ก็ชื่อเรื่องที่ใช้เป็นคำโฆษณาในใบปิดก่อนหนังเข้าฉาย เรื่องนี้ ใช้ชื่อภาษาไทยว่า "ตู้ซ่อนผี" A Tale Of Two Sisters = ตู้ซ่อนผี !!!!??? ชื่อแปลก เดาว่าอยากให้มันฟังแปลก แต่.. ทำให้เรานึกถึงหนังแผ่นเกรด B ยังไงไม่รู้ โฆษณาไม่ค่อยอ่านชื่อเต็มของหนัง แต่จะโปรยแค่คำว่า "ตู้ซ่อนผี" เอาเป็นว่าทันที่ที่หนังออก DVD เราก็รีบไป Fortune ทันที...

หนังเรื่องนี้มีนักแสดงนำเพียง 4 คน โดยมีสองพี่น้องเป็นแกนหลักของเรื่อง คือ มุน คึน ยอง รับบทเป็น ซูยอน [น้องสาว] ชอบน้องคนนี้มากมาย ตั้งแต่ Series Autumn In My Heart อีกคน อิม ซู-จอง [พี่สาว] นี่ก็ชอบสุดใจ รับบทเป็น ซูมี

เรื่องเป็นแนว Horror Suspense Triller เกี่ยวกับครอบครัวหนึ่ง ซึ่งคำโปรยของหนังบอกว่า Every family has its dark secrets พอจะเดาออกนิดนึง ที่น่าดูเพราะยังเป็นหนังผีเรื่องแรกๆ ที่มีผลมาจากช่วง Korea Fever

คิดว่าหลายคนคงคาดหวังกับชื่อเรื่อง "ตู้ซ่อนผี" ซึ่งมันต้องมีผีหลอนแน่นอน แต่เมื่อเราดูจบ จะเกิดคำถามมากมายขึ้นในหลายๆ ซีน ว่า... ตกลงเรื่องนี้มีผีหรือไม่, ถ้ามีผีตนนั้นคือใคร, ฉากนี้ใช่ผี, ไม่ใช่ผี...หลอนมาก สรุปเราดูอีกครั้งถึงสองครั้ง เว้นอา. เพื่อเก็บดีเทลอีกที ที่รู้คือเราโดยหนังหลอกเต็มๆ แต่หลอกแบบมีรสนิยม

หนังยังมีอีกหลายอย่างที่ทำให้น่าดู นอกจากดูจบแล้วเกิดคำถามบ้าๆ อย่างเราอ่ะนะ เรื่องนี้ตั้งใจให้หลอนแบบจะๆ ชัดๆ สีแรงๆ ไม่มึนทึม สลัวเหมือนเรื่องผีทั่วไป, กำกับศิลป์ก็เจ๋ง จนเป็นต้นแบบให้กับหนังบางเรื่องในเมืองไทย [วางศิลป์มาเหมือนกันเลย ว่าง่ายๆ ก๊อปเกาหลีมาเกือบ 100%] คงไว้แต่เรื่อง Sound Effect แบบสะดุ้งเฮือกตามสไตล์ของหนังแนวนี้ และจบหักมุมแบบ Drama โศกนาฏกรรม ล่าสุดค่าย Dreamworks ก็ได้แย่งชิงซื้อลิขสิทธิ์เพื่อไปสร้างตามแบบ Hollywood เรียบร้อย !!

อีกอย่างที่ต้องพูดถึง Prologue [ost.ของเรื่อง] ยังเป็นเพลงที่เราฟังเวลาขับรถบ่อยๆ เพราะมากมาย

Snatch [2000]

Snatch คือเรื่องราวเกี่ยวกับการปล้นเพชรที่กลายเป็นเรื่องชุลมุน และโลกที่ยุ่งเหยิงและสับสน ของวงการมวยผิดกฎหมาย กับยิปซีเชื้อสายไอริชผู้มีสีสัน และ... สุนัขตัวหนึ่ง !! [เห็นใน Poster แล้วรู้เลยว่าเจ้าสุนัขตัวนี้ จะมีบทบาทแค่ไหน ยืนเด่นล้ำหน้าออกมาเลยเชียว ^^]

ไม่น่าเชื่อว่าน้า Guy Ritchie ของเจ๊มาดอนน่า [รู้จักน้ากายริชชี่ จากข่าวของเจ๊มาดอนน่า ไม่รู้ว่าน้าแกจะมีกึ๋นขนาดนี้] จะทั้งเขียน ทั้งกำกับ และทำ Snatch รวบรางวัล 4 wins และ 5 nominations

แอบฮากับมุขกวนตรีนที่มียิงออกมาบ่อยๆ แล้วยังชอบมุมภาพ จนอยากรู้ว่าน้ากาย ริชชี่ คว้าใครมากำกับภาพ ทิม มอริซ โจนส์ ชื่อนี้คุ้นมากมาย พอเห็นผลงานยาวเยียดของพี่แก ก็เลยเข้าใจว่า นี่มันเทพนี่หน่า มิน่า มุมภาพถึงดูดีไฮโซเชียว นานๆ ทีจะมีหนังแนว Comedy Thriller ที่ Cool ขนาดนี้ !!

---- ที่เหลือใน Slide จะกลับมาเขียนอีกที ----- เหนื่อยละ

THIS SONG AMEZED ME

2008-09-15T15:22:00.005+07:00

don't know why i cry with this song .. maybe i just have true love with someone ..lvu u

10 CRAZY THINGS !!

2008-09-14T20:33:00.001+07:00

1. Michael Scofield from Prison Break
This man came out from my imagination, He's hot & cool, genious & gentle

[my honey be like this guy in 70% ... i'm serious !!]

2. My iPhone

The best gift from my honey, always crush it !! luv u

3. Shopaholic
Many times when someone or something make me sick..

i just drive out head to shopping wherever..

Guess ? what's happen next ?

that 's right ,i go crazy and forget everything!!

4. Chocolate

My love as chocolate, my lover taste as chocolate...Yummy!

5. Home interior in Victorian Style
I don't undertand why i just crazy to bought and decorated things in our house with Victorian style..

my honey said "i don't like it cuz it look like old style" but he still spent the money to bought it for me lol... luv u much

6. Diamond ring
Blink Blink !! umm i really love it

7.The awesome graphic design

messy - luxurious - vintge outline,all make me peak !!

8.Digital Camera

thx for the person who created 1st camera for our planet..support me to created many pieces of arts, and realize to know "Inspiration"

9. Yummy yummy food...

Thai Cuisine - Vietnam Gourmet - Japanese Restuarant

[A-roi . Ngon-lam . Oishi]

In one day i prefer to have an American breakfast ,Thai cuisine for lanch and have some low fat menu with Vietnam Gourmet.. maybe sometimes i stayed late at night and always have some Tamako sushi with wasabi in my refrigerator, crazy yummy eiei.

10. Sleep over 8 hr.

zZzzzz...